Νέο βιβλίο
Πρόλογος
 
Ένα ολοκληρωμένο & μοναδικό βιβλίο για
ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ
Μανούσος Χαλκιαδάκης

ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ
Το παρακάτω κείμενο είναι άρθρο του συγγραφέα το οποίο έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό ΚΥΝΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΚΥΝΟΦΙΛΙΑ και δεν αποτελεί ύλη του βιβλίου «Το Κυνήγι Του Λαγού».

Του Μανούσου Χαλκιαδάκη
www.lagokinigi.gr

Είναι ένα όπλο που αρμονικά η φύση έχει προικίσει κυρίως τα παμφάγα (συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου) για την επιβίωσή τους, ή πρόκειται για ένα αιμοβόρο ένστικτο με μανία καταστροφής;

Παρακολουθούσα ένα ντοκιμαντέρ με ζώα όπου μία πεινασμένη τίγρης έκανε επίθεση σε ένα κοπάδι γαζέλες. Συγκεκριμένα είχε εστιάσει την επίθεσή της σε δύο αρσενικά ζώα τα οποία στη διάρκεια της πάλης τους για την διεκδίκηση μιας θηλυκιάς, είχαν μπλέξει τα κέρατά τους κι είχαν ακινητοποιηθεί. Φτάνοντας κοντά τους αντί να τους επιτεθεί, αφού πλέον γι αυτήν αποτελούσαν πανεύκολη λεία, σταμάτησε απότομα και παρακολουθούσε το σκηνικό για μερικά λεπτά χωρίς να δείχνει καμία διάθεση για επίθεση. Μόλις τα ζώα ξέμπλεξαν τα κέρατά τους, στη θέα της τίγρης, τράπηκαν σε φυγή, γεγονός που προκάλεσε το ένστικτο του κυνηγού στην τίγρη κι αμέσως τους επιτέθηκε.
Χαρακτηριστικό επίσης είναι το καρτέρι, μια μέθοδος ψαρέματος που χρησιμοποιούν οι ψαροκυνηγοί με ελεύθερη κατάδυση κατά τις ώρες της ημέρας που τα κυνηγόψαρα αναζητούν την τροφή τους. Μετά από καλή προετοιμασία και έντεχνη κατάδυση, οι ελεύθεροι δύτες, προσγειώνονται στο βυθό και παραμένουν ακίνητοι. Αυτό αρχικά προκαλεί την περιέργεια των ψαριών, κυρίως των κυνηγόψαρων τα οποία πλησιάζουν το δύτη, και αυτός με μια απαλή κίνηση, οπισθοχωρώντας σα να θέλει να κρυφτεί, να προστατευτεί, παίζοντας το ρόλο του θύματος, εγείρει το ένστικτο του κυνηγού στα κυνηγόψαρα. Αυτά τον πλησιάζουν θαρραλέα ως θύτες, μπαίνουν στο δραστικό βεληνεκές του όπλου του και τελικά με το πάτημα της σκανδάλης ο ελεύθερος δύτης αλλάζει ακαριαία τους ρόλους θύτη θύματος και η ταχύτατη βέργα φέρνει το ψάρι στο φυσιολογικό του προορισμό.

Η τίγρης για όσο χρονικό διάστημα είναι χορτάτη, δεν κάνει επίθεση στα χορτοφάγα ακόμα κι αν την πλησιάσουν πολύ κοντά. Θα μπορούσε βέβαια να πούμε και το αντίθετο: τα χορτοφάγα όταν διαισθάνονται ότι η τίγρης είναι χορτάτη, πλησιάζουν γιατί ξέρουν ότι δε θα τα κυνηγήσει. Η πείνα λοιπόν είναι αυτή που ξυπνά το ένστικτο του κυνηγού ταυτόχρονα με τη θέα του κοπαδιού. Δε δουλεύει συνεχώς το ένστικτο του κυνηγού θέλοντας να σκοτώσει απλά για να σκοτώσει.
Η φύση λοιπόν έχει μεριμνήσει ώστε να υπάρχει Αρμονία παντού, σε όλο το ζωικό και φυτικό βασίλειο. Τα σαρκοφάγα - παμφάγα πρέπει να τραφούν με σάρκες άλλων ζώων. Επιτιθέμενα λοιπόν, αρχικά δίνουν την ευκαιρία στο θύμα τους να διαφύγει χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του. Είναι λογικό να γίνονται τροφή τα πιο αδύναμα ζώα. Έτσι μένουν και διαιωνίζουν το είδος τα πιο δυνατά και υγιή ζώα.
Ο άνθρωπος σήμερα, για τις ανάγκες της τροφής του σε κρέας, χρησιμοποιεί δύο τρόπους: ο ένας είναι το παραδοσιακό κυνήγι και το ψάρεμα, και ο άλλος η συστηματική εκτροφή διάφορων ζώων, ψαριών και πουλερικών.
Ο πρώτος τρόπος είναι ταυτισμένος με την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου γιατί χωρίς το κυνήγι δε θα υπήρχαμε σήμερα. Είναι ο φυσικός τρόπος εξεύρεσης τροφής.
Ο δεύτερος τρόπος άρχισε να εμφανίζεται από το τέλος της εποχής των παγετώνων που ο άνθρωπος άρχισε να εξημερώνει τα σημερινά οικόσιτα ζώα. Το κυνήγι είχε αμφίβολα αποτελέσματα, ενώ το οικόσιτο ζώο δεν είχε περιθώρια διαφυγής και αποτελούσε σίγουρη τροφή.
Είναι προφανές ότι μόνο ο πρώτος τρόπος εμπεριέχει για τον άνθρωπο το στοιχείο του ενστίκτου του κυνηγού. Μόνο αυτός δίνει την ευκαιρία στον κυνηγό να χρησιμοποιήσει μυαλό, δυνάμεις, τεχνική και εμπειρίες για την κάρπωση του θηράματος. Μόνο αυτός δίνει στο θήραμα την ευκαιρία να διαφύγει. Μόνο το παραδοσιακό κυνήγι και το ελεύθερο ψαροντούφεκο είναι οι πιο λεβέντικοι και εναρμονισμένοι με τους νόμους της φύσης. Όμως ούτε όλοι μπορούν να παίρνουν το κρέας μόνο από τη φύση, ούτε τα άγρια θηράματα και τα ψάρια φτάνουν για την κάλυψη των αναγκών του ανθρώπου σε κρέας. Για το λόγο αυτό συνυπάρχουν και οι δύο τρόποι.

Χρέος όλων των κυνηγών είναι να παλέψουμε ενάντια στα, γνωστά πια σε όλους μας, προσωπικά συμφέροντα όλων όσων θέλουν να ταυτίσουν το παραδοσιακό κυνήγι με τη λαθροθηρία, την καταστροφή των θηραμάτων. Για το λόγο αυτό στην «ιστορική αναδρομή» του βιβλίου «Το Κυνήγι Του Λαγού» γίνεται η διαφοροποίηση της έννοιας παραδοσιακό κυνήγι με οποιαδήποτε άλλη έννοια παράνομης θήρας.
Σ αυτό το σημείο θα ήθελα κάνω μια πολύ σημαντική επισήμανση: ακόμα και ο πρωτόγονος με ζωώδη ένστικτα άνθρωπος, καθοδηγούμενος από το ένστικτο του κυνηγού, θήρευε ακριβώς αυτά τα ζώα - ψάρια που του χρειαζόταν για τις ανάγκες του (τροφή, ένδυση ασφάλεια κ.λπ.). Αυτά και μόνον αυτά. Δεν παρασύρθηκε ποτέ από άλλα βάρβαρα ένστικτα για να σκοτώσει, να καταστρέψει θηράματα, εφ` όσον τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είχε ικανοποιήσει έστω και στοιχειωδώς τις ανάγκες του αυτές. Το ίδιο ακριβώς συμπεριφέρονται και τα ζώα. Όμως, είναι λυπηρό στις μέρες μας, στο σύγχρονο σκεπτόμενο άνθρωπο, να υπάρχουν έστω και λίγοι λαθροθήρες στερούμενοι κυνηγετικής παιδείας οι οποίοι να συμπεριφέρονται χειρότερα και από τα ζώα, σκοτώνοντας και καταστρέφοντας θηράματα με μοναδικό σκοπό το κέρδος από την αγοραπωλησία τους και την επίδειξη. Μήπως αυτό λέγεται κατάντια;

Δεκέμβρης 06
Μανούσος Χαλκιαδάκης